Multithumb found errors on this page:

Could not create image: /home/deb18457/domains/inspirell.nl/public_html/adfo/cache/multithumb_thumbs/b_0_0_0_00_images_adfo_nanogeneeskunde_nano_medicijnen-100px.png. Check if you have write permissions in /home/deb18457/domains/inspirell.nl/public_html/adfo/cache/multihumb_thumbs/

nano medicijnen 100pxNano-medicijnen moeten de bestaande toedieningsmethoden in de medicatie verbeteren. De lopende onderzoeken richten zich voornamelijk op het maken van efficiëntere medicijnen. Hiermee wordt bedoeld: medicijnen alleen op de zieke plek hun werk laten doen. Men noemt dit doelgerichte medicijnen.

 
Een gecontroleerde medicijnafgifte voorkómt dat het medicijn zich in het hele lichaam verspreidt en onderweg op plekken terecht te komt waar het òf geen effect sorteert (dan gaat er een deel van het medicijn verloren en moet je een hogere dosis toedienen) òf dit wèl doet en hierdoor hinderlijke bijverschijnselen veroorzaakt. Er wordt gewerkt aan verschillende methoden en ze zijn voorlopig gericht op de medicatie van een handjevol ziekten: kanker, reuma, ziekte van Crohn, en multipele sclerose (MS). Ik geef enkele voorbeelden.

medicijnen in nanoverpakking
In geval van kanker wordt het celdodende medicijn (cytostaticum) verpakt in vetachtig bolletjes (liposomen). In de wand van deze bolletjes zijn eiwitten van nano-omvang verwerkt. De vetbolletjes zijn te groot om zo maar uit de bloedbaan te lekken en in het weefsel terecht te komen, maar in tumorweefsel zijn de bloedvaatjes doorlaatbaarder (te verglijken met lekkage) en kunnen de bolletjes het tumorweefsel in sijpelen. Nu is in tumorweefsel de zuurgraad lager dan in gezond weefsel, het is er dus zuurder. De nano-eiwitten in de wand reageren hierop en dat heeft tot gevolg dat bolletjes opengaan en het medicijn er uit kan om de tumorcellen te lijf te gaan. Nu moet hier technisch nog flink aan worden gesleuteld, maar dit is het principe.

medicijnen met nano-antennes
Een iets andere methodiek is deze: een kankermedicijn (taxol) wordt gekoppeld aan een vitamine (foliumzuur) en verpakt in een capsule waarin (nano-)moleculen zijn verwerkt. Kankercellen verbruiken graag foliumzuur en ze nemen dit vitamine in grote getale op, niet wetende dat ze het paard van Troje binnenhalen. De ingebouwde nanomoleculen, werken als antennes die de zieke moleculen van een tumorcel herkennen. Zij zorgen ervoor dat het medicijnpakketje zich aan de tumorcel hecht en zijn werk kan doen.
Bij een variant wordt gewerkt aan een medicijn waar aan de binnenkant magnetische bolletjes zilveroxide zitten en aan de buitenkant moleculen die zich uitsluitend aan kankercellen hechten. Na inspuiting van het medicijn brengt men de patiënt in een magnetisch veld. Hierdoor warmen de magnetische bolletjes op en verhitten de tumorcellen zodanig dat deze afsterven. Hetzelfde principe kan worden toegepast om prednison (ontstekingsremmer) doelgericht in een ontstekingshaard te krijgen en daar zijn werk te laten doen.

medicijnen met nano-sensoren
Ook wordt er gewerkt aan een te slikken capsule (IntelliCap) waarmee een medicijn tegen de ziekte van Crohn gecontroleerd vrij gelaten kan worden binnen in de darm. In de capsule zijn, op nanoschaal, detectoren gebouwd die meerdere parameters kunnen meten, zoals temperatuur en zuurgraad. Wanneer de capsule op de plek met de juiste parameters is aangekomen, regelt een ander nano-onderdeel dat het medicijn uit de capsule vrijkomt. We kunnen dit beschouwen als het prototype van een electronische pil.

intellicap1 500px   intellicap2 500px

medicijnen met nano-contrast
Elders ontwikkelt men een medicijn (ook weer in de vorm van vetbolletjes of liposomen) waarin nanodeeltjes zijn verwerkt die contrasteigenschappen hebben, zodat met een MRI-scan opgespoord kan worden waar het medicijn zich in het lichaam bevindt. Als het medicijn bij het tumorweefsel is gearriveerd worden de vetbolletjes verwarmd met behulp van ultrageluid waardoor ze smelten en het medicijn vrij komt om zijn werk te kunnen doen.

slimme medicijnen
Er wordt ook gewerkt aan programmeerbare medicijnen. Deze kunnen alle functies verrichten in de bovenstaande voorbeelden, maar er is bovendien een computerchip ingebouwd waarmee de afgifte van het medicijn kan worden geregeld. Dus bij een bepaalde zuurgraad, temperatuur of anderszins wordt er een bepaalde hoeveelheid medicijn uit de verpakking losgelaten. Hiermee verwacht men een veel nauwkeuriger en persoonlijk afgestemde dosering van geneesmiddelen te kunnen bereiken. Het gaat dus om medicijnen die van binnen uit computergestuurd de dosering regelen.
Met een ingebouwde computerchip is het ook technisch mogelijk om de gemeten waarden om te zetten in binaire data (enen en nullen) welke dan via een draadloze verbinding naar de computer in het ziekenhuislaboratorium verstuurd kunnen worden.

Ga naar boven
JSN Boot template designed by JoomlaShine.com